مرگ بر روي زمين ، براي فرزند خاک پايان راه نيست ،

کسي که اسماني است ،

مرگ برايش اغاز کاميابي است ،

بي ترديد کاميابي از ان اوست .

اگر کسي در خيال خود سپيده دمان را در اغوش بگيرد ،

جاودانه ميشود .

وکسي که شب درازش را به خواب مي رود ،

به يقين در درياي خوابي ژرف ، محو مي شود .

کسي که در بيداريش زمين را تنگ در اغوش ميگيرد،

تا به اخر بر روي زمين خواهد خزيد.

و کسي که سبکبار و اسوده با مرگ مواجه شود،

از مرگي که به دريا مي ماند، با اطمينان عبور خواهد کرد