عشق تو بــرده مــرا تا لب دريــای غــزل

غرق خـود کرده مـرا مـوجِ تـمـنای غــزل

روزگاری غـزلـم سـاده وبـی دغـدغـه بـود

ســر وسـودای تـو اتش زده سـودای غــزل

الـفــت چـشمِ تـو امـوخـت مـرا راز سخن

نـفـس مـلـتهـب و شورش وغـوغـای غــزل

گــرم جـوشـد بـه لـبـم حسرت نام تو مـدام

لــب مـن ابـلـه بـست ولـب مـيـنـای غــزل

حکمتی داشت نگاهت که به خود بست مرا

بـرد بـا خـويـش مـرا تـا تـه دنـيـای غــزل

چـشم بــرچـشمِ کسی وا نـکـنـم تـا هـسـتـم

مـحو چشـمان تـو شـد چـشم تماشای غــزل

مـرده بـودم که شـبی زنـده شـدم رقصـيـدم

بـه هـوای غـزل ودســت مـسيحا ی غــزل

مـا کـه رفـتـيـم ولی داغ غـزل مانـد به جا

فـصلِ پـايیـز مـن و، ســبـز سراپـای غــزل