تو به كنارِ من غزل سازشدي
بال و پرمن شدي و پروازشدي
ابيي خيالم همه همرنگ تو شد
در هرنفسم رستي و دمسازشدي

من چهره نيافروخته ام اي مردم
افسانه نپرداخته ا م اي مردم 
غم گوشه عافيت خبرگير ي منست
آوازه نيانداخته ا م اي مرد م

ديرست ولي زود سفرخواهم كرد
ازخوب و بد شهر حذرخواهم كرد
روستايي بي نام و نشاني بودم
آن سوي خودم بازگذرخواهم كرد

از خنده اي تو موج بهاران ريزد
ازجان و تنم خسته زمستان ريزد
گل غنچه عشق من بيا شادم كن
ازدست ودلت صفاي باران ريزد

اينجا همه گي دشمن خوني منست
دل سوخته اي كم وفزوني منست
من نيك كنم بد به دستم بدهند
يارب چه كنم که بد شگوني منست

حافظ به دلم نشست وخيام برخاست
آغاز بيا مد و سرانجام برخاست
من هيچ نه ديدم ميان خود و دوست
مي تا به لبم رسيد لب جام برخاست

من رفتني ام خدا نگهدار دلت
پاينده بود دولت غدارِ دلت
پاينده بود بازي امروزه ي تو
سرسبزشود باغ وسپيدار دلت

من رفتني ام خدا نگهدارِدلت
چرخنده بودچرخ به پندارِدلت
سرچشمه اشك من بلا گيرِتوباد
سرسبزشود باغ وسپيدارِدلت

آن كس كه به چشمان تو درگيرشود
تا زنده بود خسته و دلگيرشود
اين راه نه راهي رفتن وآمدنست
قماط بپیچيد و به زنجيرشود

ديدي كه وفا گفتي و ناكام شدي
بيهوده به كوي ديگري خام شدي
آن خنجرپنهان كه درآ ستينت بود
درسينه من خورد و دل آرام شدي

                  اي دريـغـا  کاشـنـا گـم کــرده  ايـــم

                 صـدق در اوجِ  ريـا  گـم  کـرده ايــم

                 پـيچ  پــيـچـان  چـون  مـسير دود آه

                 جـاده را تــا انــتـها  گــم کـرده ايــم

                 صـبـح کـاذب بـا نـقـاب آيــد هـمـي

                 صـبح صادق در ردا  گـم کـرده ايم

                 در سـراب افـتـاده  بــا آشوب  هـــا

                 چـشـمـه ي آب بــقـا گـم کـرده ايـم

                 در کــمـنـد مــدعــا پـيـچــيـده ايـــم

                 در حـقـيـقـت  مـدعـا گـم کـرده ايم

                 عـمـقِ يـک فـريـاد خـامـوشـيـم مـا

                 خويشتن را چون صـدا گم کـرده ايم

                 بـيـگمان درعـاشـقـي گـم گشته ايـم

                 رســم وآيـيـنِ وفـــا گـم کــرده ايـم

             بگذر و در حـريـم دل رنـج قـدم  دوبـاره کن

 اوج بگیر پر بزن

در سفری جدا زتن

عادت من یقین من

جلوه هستی بودن است

دور معشوق مجازي گشتم

سوختم تا که نمــازي گشتم

اشگ دامنگیر

يادگاری هست اين جام می از کوثر مرا

دست زاهد بشکند، کو بشکند ساغر مرا

يک جهان خونيست از آتش اگر يک دل بود

دوستان! ميسوزد آخر داغ آن دلبر مرا

ناله، رسوای جهانم کرد درمانم نکرد

پير گردون هم ندارد داروی ديگر مرا

اشک دامنگير من، چون کودکان گرديده است

ميبرد در کوی او، اين طفل بی مادر مرا

سجده گاهم گشته ای ياران خم ابروی دوست

ای مسلمانان! به مسجد برد اين کافر مرا

دامنم پر گشت از اشک و دلم خالي نشد

گرچه فقیرم، غنی ميسازد اين گوهر مرا

بهروز هم رفت ممد! با آخرين لاله چيني

 آزادي شهر ما را ، ممد ! نبودي ببيني

ممد نبودي و بودند آنان كه هرگز نبودند

عاشق تر از تو كسي نيست ، ممد ! تو عاشق تريني

محو كدام آستاني ، غير هوالهو هوالهو

مانند تو عارفي كو، با روح قرآن قريني ؟

آتش شدي ، مي شدي ، مي ، خالي شدي ،‌ ني شدي ، ‌ني

بيرون شدي – دف شدي ، دف ـ بي پوست ، بي پوستيني

گفتي بميريم در عشق ، در عشق بايد بميريم

مرديد ، مرديد ، مرديد ،‌ با مرگ زيباتريني

در من رسوب درختان ، در من غروب زمستان

ممد ! كجايي كه امروز ، پايان من را ببيني

ديروز، شب هاي سنگر،‌ امروز، ‌شب هاي دربند

ديروز ،‌ درد حقيقي ،‌ امروز ،‌ درد  زميني

از قله پايين بياييد ! اي عارفان دروغين

ديدم كه صبحي ندارد ، پايان اين شب نشيني

اگر رنگين کمان ميخواهيد ، بايدازخيسي باران لذت ببريد.

توهين کردن نمايش اقتدار افراد ضعيف است.

هر وقت خواستيد درباره راه رفتن ديگران قضاوت کنيد ، کمی با کفشهاي او راه برويد.

ديگران را ببخش ، نه به اين علت که انها لياقت بخشش تو را دارند ، به اين علت که تو لياقت آن را داري که آرامش داشته باشي.

اگر مغرور شويد ، موفقيت به اندازه شکست خطرناک است.

بخشش را از گل بياموز ، زيرا حتي ته کفشی را که لگدمالش ميکند خوشبو ميکند.

اگرکسي ميگويدکه براي تو مي ميرد ، دروغ ميگويد ، حقيقت را کسي ميگويد که براي تو زندگي ميکند.

زندگي مثل پيانواست ، دکمه هاي سياه براي غم ها و دکمه هاي سفيد براي شادي هاست ، اما زماني ميتوان اهنگ زيبايي نواخت که دکمه هاي سفيد و سياه با هم به صدا در ايند.

انسان مانند رود خانه است هر چه عميقتر باشد ارامتراست.

از سنگهايي که در سر راهتان است براي ساختن پلکان استفاده کنيد.

آنکه تسليم خداوند است همه چيز تسليم اوست.

خوابيده را ميشود بيدار کرد ، اما کسي که خود را به خواب زده هرگز نميتوان بيدار کرد.

اگر در پي آرامش هستید به پيشامدهاي زندگی برچسب خوب و بد نزنيد.

دلی که مهر مي ورزد هميشه جوان است.

روياهايت را به خاطر بسپار زيرا زمانيکه روياهايت بميرند مانند پرنده اي بال شکسته ديگر قادر به پرواز نخواهی بود.

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

خداوند قدرت و توانائي بزرگي به ما عطا کرده و روح خود را در وجود ما دميده
ما براي عشق ورزيدن خلق شده ايم و بايد محبت را دريافت کنيم
اي که مايوس از همه سوئي بسوي عشق روکن
قبله دلهاست اينجا هر چه خواهي جستجو کن
وقتي اين موهبت الهي در انسان وجود دارد ولي فعال نمي شود و توسل نمي جويد
بايد گوري باز شود و اين موهبت را صدا بزند که بيا اينجا
گل بواسطه شبنم تر و تازه و بارور ميشود
پروردگار انسان را افريده و قطره اي از شبنم خداوندي خود را براي او ريخته
که اگر اين شبنم نبود عمر انسان در غفلت ميگذشت
همين شبنم از شرم مثل عرق از پيشاني ادمي سرازي ميشود
و اين عرق شرم کاري است که نکرده ايم
گر بر سر نفس خود اميري مردي
گر بر دگري خرده مگيري مردي
مردي نبود فتاده را پاي زدن
گر دست فتاده اي بگيري مردي
قطره شدن و به دريا پيوستن مانند عارفان که بخود اتش ميزنند تا به اصل خود وصل شونديعني نفي خود و اثبات وجود حق ميکنند و همين مراد عارفان است

اما

کجاست خدا؟
گاه خاک، گاه آب، گاه آتش،
در کنار يار
با اوست که مي رسد!

سرم را بالا مي کنم
فریاد مي زنم
 هي! ببين چه مي گويم:
رها مکن که رهايت کنم
بمان و باش
مجال ده که خدايت کنم
از اينجا نگاهش مي کنم
لبخندي مي زنم
تا سحرچيزي نمانده

در ميکده رفتم خم و خمخانه تو بودي
در حلقه مستان مي و پيمانه تو بودي
در کعبه شدم با همه در خانه تو بودي
ديديم بهر انجمن افسانه تو بودي
بر موي تو اشفته و ديوانه تو بودي
در کعبه شدي سبحه و در ميکده زنار

من رخ چو نمودي بتمناي تو بودم
در جلوه تو محو تماشاي تو بودم
افتاده به پيش قد رعناي تو بودم
چون سايه به همراهي بالاي تو بودم
در عين سکون جنبش درياي تو بودم
اورد مرا عشق تو از خانه به بازار

زان پيش که اواره بصحراي تو گردم
از منظر پنهان تو پيداي تو گردم
در فرق ز جمع تو هويداي تو گردم
در انجمنت بينم و رسواي تو گردم
در مجلس مستان تو صهباي تو گردم
سر مست در ايم بدر از خانه خمار

در کوي تو حالي که مرا بود نکو بود
من از پي روپوش بود من همه او بود
روي سوي توام بود نه رو بود نه سو بود
اين اب که در کوزه و جام است بجو بود
دل در شکن طره ان سلسله مو بود
اينست که اکنون بود از سلسله ناچار

روزي که نبودي اثر از عالم و افلاک
بودي سر عشاق بسي بسته بفتراک
ميداد مرا عشق تو تعليم به لولاک
چون بود نهان گنج غم عشق تو در خاک
گر خاک شدم نيستم از خاک شدن باک
از خاک شوم باعث افلاک دگر بار

بمناسبت.... ؟

بازی  ؟

این پیاده می شود، آن وزیر می شود
صفحه چیده می شود، دار و گیر می شود

سفر عشق و شروع کن دلت و بزن به دريا

بيا با يک دل مجنون بشيم آواره  صحرا

ما همه فا ني و او پا بر جاست

عشق را مي گويم

بي گمان عشق خداست

ساقی نامه

پريشان دماغيم ساقي كجاست
شراب ز شب مانده باقي كجاست

دماغم ز ميخانه بويي شنيد
حذر كن كه ديوانه بويي شنيد

الهي به جهان خراباتيان
كزين تهمت هستيم وا رهان

به خمخانه وحدتم راه ده
دل زنده و جان و آگاه ده

خدا را ز ميخانه گر آگهي
به مخمور بيچاره بنما رهي

كه از كثرت خلق تنگ آمدم
به هر سو شدم سر به سنگ آمدم

بيا ساقيا مي به گردش در آر
كه دلگيرم ازگردش روزگار

ميي ده كه چون ريزيش در سبو
برآرد سبو از دل آواز هو

به ميخانه آي و صفا را ببين
مبين خويش را خدا را ببين

ميي كو مرا وارهاند ز من
از اين و از آن و ز ما و ز من

از آن مي كه چون شيشه بر لب زند
لب شيشه تبخاله از تب زند

تو در حلقه مي پرستان در آ
كه چيزي نبيني بغير از خدا

بده ساقيا مي كه تا دم زنيم
قلم بر سر هر دو عالم زنيم

سبك باش و رطل و گرانم بده
و گر فاش نتوان نهانم بده

كه در آتش است اين دل روشنم
همانا كه آبي بر آتش زنم

ز من بشنو اي پير آموزگار
مكن تكيه بر گردش روزگار

كه اين منزل درد و جاي غم است
در اين دامگه شادماني كم است

باز این چه شورش است؟

 امروز یعنی اول محرم.اسم محرم که میآد آدم حالش عوض میشه.

یاد عزا داری و زنجیر و نوحه خونی می افته؟ اما هیچ از خودمون

پرسیدیم از این همه عزاداری و سیاه پوشیدن چی عایدمون شده؟
راستش یکبار نشستم در مورد محرم فکر کردم. فکر کردم که مثلا

چرا در محرم هیچ وقت نمی گن که سکینه (س) دختر امام حسین

شاعر و شعر شناس قدری بود و از همین طریق آل امیه رو آزار می داد؟

چرا همیشه از خوشگلی و قد و بالای حضرت ابوالفضل می گن؟ چرا

هیچ وقت نمی گن که ربابه همسر امام حسین مظهر عشق و وفا بود

و بعد از فوت امام از شدت غصه و غم دق کردو مرد؟
چرا ما فقط از محرم عزاداری اش را فهمیدیم؟ چرا فقط از محرم علم و

کتل و زنجیر و سینه زنی اش را فهمیدیم؟چرا از خودمون سوال نکردیم

 ما ها که همیشه می گیم مرگ بر انگلیس برای چی تو محرم از همین

زنجیری استفاده می کنیم که ابداع انگلیسی ها در زمان صفویه بود؟

چرا بجای شناخت کربلا و عاشورا فقط بلدیم تو سر و کله خودمون

 بزنیم و گریه کنیم. و خیلی چراهای دیگه... .
فکر کردم همین آدمهایی که تا نصفه شب می شینن و عزاداری

می کنن چند تاشون فردا صبحش برای نماز صبح پا می شن؟

 آدمی که هیئت می ره که نباید نمازش قضا بشه.فکر کردم

چرا بیشتراین آدمهایی که میان هیئت و عزاداری می کنن فقط

همین 10 روزه محرم رو مثلا مسلمون می شن.فکر کردم چرا

باید رفت و در مسجد به حرفهای صد تا یه غاز ... گوش کرد که

 انگار نذر کرده حتما گریه مردم رو در بیاره.ما فقط از محرم و

عاشورا گریه اش را فهمیدیم.
قول می دم بیشتر همین آدمها حتی نمی دونن امام حسین

امام چندمه یا تو چه سالی بدنیا اومد و در چه سالی شهید شده.

شده تا حالا از اینها بپرسین هدف امام حسین چی بوده؟ برای چی

 شهید شده؟ ما الان چی کار باید بکنیم؟
لابد گریه کردن اونهم بعد از تقریبا 1400 سال ! خب گریه رو که همون

 موقع مردم شام برای امام حسین و یارانش کردن.با گریه کردن چی

عاید ما میشه؟
برای شناخت امام حسین نباید گریه کرد.باید اون رو فهمید و باور کرد .

بیاید و امام حسین رو بشنایم.باور کنید در این شبها ثواب خوندن چند

 تا کتاب در باره امام حسین و عاشورا (مثل حماسه حسینی مطهری)

 از قرمز شده سینه و پشتت به خاطر سینه زنی و زنجیر زنی و گریه و

زاری کردن بدون شناخت خیلی بیشتره.هر چند که هر چی بیشتر

 بفهمی از کم اگاهی بعضی های دیگر بیشتر عذاب می کشی