زندگی زندان من گردی و اما من زندگی را دوست میدارم برای پنج روز:

روز اول مادر خود را در اغوش میکشم

روز دوم بی وفا معشوق خود را می کشم

روز سوم میروم سوی خدا

روز چهارم بر خدایم می رسم

روز پنجم من ...را می کشم 

گل سرخی به او دادم گل زردی به من داد

برای یک لحضه ناتمام قلبم از طپش افتاد با تعجب پرسیدم مگر از من متنفری گفت:

نه ولی چون تو را واقعا دوست دارم نمی خواهم پس از انکه کام از من گرفتی برای پیدا کردن گل زرد زحمتی بخود هموار کنی

دروغ میگفت دیگری را دوست میداشت

بارها گفتم دوستم داری؟

گفت اری

تا دیری خاموش بودم ولی از پای شکیب افتادم و گفتم:

راست بگو ترا خواهم بخشید ایا دل بدیگری بستی

گفت نه!

فریاد زدم بگو راستش را هر چه هست ترا خواهم بخشید واز گنهت هر چند سنگین باشد خواهم گذشت

عاقبت با ارزوی فراوان پیش امد و گفت:

مرا ببخش...دیگری را دوست دارم

گفتم حال که سالها تو به من دروغ میگفتی این بار هم من به تو دوروغ گفتم!

ترا نخواهم بخشید

افتاده بود ساکت وخاموش روی گور

گوری کج وعبوس وتک افتاده و نزار

در سایه سکوت رزی پیر و سوگوار

بیتاب وناتوان و پریشان و بیقرار

بر سر زدم گریستم از دست روزگار

گفتم که ای ترا بخدا سایبان پیر

با من بگو  بگو که خفته در این گور مرگبار

کز درد تلخ مرگ وی این قلب اشکبار

خود را در این شب تنها و تار کشت

پیر خمیده پشت؟

جانم بلب رسید بگو قبر کیست این

یک قطره خون چکید بدامانم از درخت

چون جرعه ای شراب غم از دیدگان مست

فریاد بر کشید که ای مرد تیره بخت

بر سنگ سخت گور نوشته است هر چه هست

بر سنگ سخت گور

از بیکران دور

با جوهر سرشک

دستی نوشته بود

                         ((ارامگاه عشق))

شبی اشتباها سایه خوشبتی را در خواب دیدم بر اسبی زرین سوار بود بپای اسبش افتادم زین اسب راباغوش کشیدم بسینه فشردم وبوسیدم بوسیدم و خندیدم  خندیدم و گریه کردم درست مثل دیوانه بخت برگشته ای که یک بار دیگر پس ازعاقل شدن تنها از شدت خوشحالی دیوانه شده باشد انوقت گفتم اخر چرا خوشبختی در کلبه خراب مانده مرا نمی کوبد مگر من انسان نیستم سایه خوشبختی با نعره های جگر خراش صدا در سینه ام خفه کرد فریاد کشید برو  برو انسان ساده دل تا هنگامی که در کف دست تو انچه که هست خوشبختی را در این اجتماع کاری نیست به کف دستم نگاه کردم شرافت خود را دیدم که مغرور و سرفراز پینه های دستم را نوازش میکرد